آرشیو اسفند ماه 1404

اگر تا زمانی که به کوه دیبل برسیم آنها را ندیده دعا باشیم، بالا می‌رویم و نگاهی طلسم می‌اندازیم و می‌بینیم چه می‌بینیم. دعا ممکن است یک سیگنال دود مورس بفرستیم و به اندازه‌ای که آنها را بیاورد. اگر نه، پس به سمت کراون پوینت می‌رویم. می‌بینید، آنجا روستا هست و هیچ آسیبی نمی‌تواند به ما برسد.» آقای لرد پیشنهاد داد: «می‌توانید از کراون پوینت به من تلگراف بزنید.» «بله، فقط ما این کار را نمی‌کنیم.» آقای لرد خندید. «ببین، هری، یه کوه بلند خوب اونجاست؛ بولواگا، درسته؟ بله، بولواگا.» او کاملاً داشت به روح ماجرا پی می‌برد و هری او را با طلسم نویس مداد نوکی‌اش که چشمان آقای لرد طلسم مثل سوزن دنبال آهنربا دنبالش می‌کرد، به دعانویس صدرا دنبالش برد.

او نتیجه گرفت: «خب، امیدوارم پیداشون کنی. فکر بهترین دعانویس شهر کنم از پسش برمی‌آیی. کاش من هم به اندازه کافی جوان بودم که باهات همراه بشم.» هری نقشه‌اش را لوله کرد و به اتاق گوردون رفت. او آن مرد جوان را در حالی که حال و بهترین دعانویس شهر هوای نسبتاً ناامیدی داشت، یافت. «چی شده، بچه؟» «پدرم تحملش را ندارد.» «اوه، فکر کنم این کار را خواهد کرد؛ من همین الان داشتم با او صحبت می‌کردم.» طلسم «چی گفت؟» «گفت کاش آنقدر جوان بود که می‌توانست با ما دعانویس کازرون بیاید. حالا بیایید، کمی عجله کنید. از فردا صبح شروع می‌کنیم.» فصل سوم یک چرخش خوب و یک ادای احترام آن شب گوردون محکوم به ناامیدی بود.

از همان لحظه‌ای که فهمید ممکن است بروند، ذهن فعالش طلسم مشغول بررسی وسایلی بود که باید با خود ببرند، و بیشتر وسایلی که به نظرش ضروری می‌آمدند، توسط دوستش بی‌رحمانه رد شده دعانویس جهرم بودند. او متوجه شد که اولین لذتی که یک تازه‌کار در کمپینگ و گشت و گذار می‌برد، بی‌رحمانه از او گرفته طلسم نویس شده است - لذت آماده شدن. در واقع، هیچ گونه دعا جادو و طلسمات آمادگی وجود نداشت. آنها شب را در اتاق هری گذراندند که بیشتر شبیه یک پست تجاری مرزی بود، آنقدر پر از وسایل کمپینگ و یادگاری‌های جنگلی. هری از بین این‌ها چند چیز برداشت، بعضی از دیوارها، بعضی از کشوهای میز تحریر، بعضی از یک صندوقچه بزرگ.

وسایل ماهیگیری، یک قطب‌نمای جواهرنشان کاربردی، یک چاقوی جیبی که با دقت از بین چندین چاقوی دیگر انتخاب کرده بود، یک تبر کمری کوچک، یک تله فلزی تخت، چندین تله ماهیگیری، یک جفت کفش موکاسین پوست گوزن، یک قوطی کبریت ضد آب، وسایل ضروری توالت، یک سوهان کوچک، یک ماهیتابه آلومینیومی کوچک، یک قابلمه، یک فنجان حلبی، یک قوری آلومینیومی کوچک که دو چاقو، دو چنگال و دو قاشق را در آن گذاشته بود، دعا برای کیف دستی هری که حاوی وسایل شخصی او برای سفری دعانویس مرودشت بود که با گروه رفته بود. او در حالی که کنار تخت ایستاده بود و به چیزهایی که انتخاب کرده بود فکر می‌کرد، گفت: طلسم «حالا، بگذار ببینم، این کاغذ را بردار و طلسم نویس هر چه من طلسم نویس می‌گویم بنویس - یا یک دقیقه

صبر کن تا من به آن فکر کنم.» او ناپدید شد و به جادو و طلسمات زودی با یک قرقره نخ محکم و دو سوزن که در آن فرو رفته بود، برگشت. آن را در فنجان حلبی انداخت، سپس فنجان حلبی را در قوری قهوه انداخت. «حالا هرچی بهت میگم بنویس - اینا همه چیزهایی هستن که باید صبح بخوریم.» «دو بشقاب حلبی.» «بیکن.» «برنج - برنج دوست داری؟ دعانویس راسک قرص ساخارین. کشمش. نمک و فلفل. پودر تخم مرغ. همه اینا رو خوردی؟» «بله.» «خیلی خب، بقیه‌اش رو موقع خواب می‌فهمم. حالا ببینیم توی اون کیف شیک چی داری.» محتویات کیف گوردون را روی تخت خالی کرد.

«این دیگه چیه؟» «این یه پد مکشه، هری.» «برای چیه؟» «از افتادن از صخره‌ها جلوگیری کن.» «ما پد مکش را برش می‌دهیم. بیا، این سیب‌ها طلسم نویس را بخور و از سر راه بردار. حالا، این چیست؟» بنابراین او از میان انبوه چیزها عبور کرد، برخی را تأیید کرد، برخی دیگر را کنار گذاشت، اینجا جادو و طلسمات را پذیرفت و آنجا را با اصرار پذیرفت، تا اینکه، همانطور که خودش گفت، بار گوردون را به یک مخرج مشترک تقلیل داد. صبح روز بعد، با حداقل مقدار بار برای یک هفته، شروع دعا به کار کردند و بار بین آنها تقسیم شد. کراکرهایی از نوع خلبانی با روکش آهنی وجود داشت؛ برنج هم بود که هری بهترین دعانویس شهر گفت می‌تواند با آن کلی کار انجام دهد؛ شکلات، پنیر، انجیر، غلات، علاوه بر چیزهایی که

عنکبوت برای استحکام. خردمند به سمت کابینتی رفت و از آن یک تابوت طلایی کوچک بیرون کشید. او به شاهزاده دعا بازگشت و گفت: «توری را داخل آن قرار بده.» شاهزاده رادیانس پرسید: «چطور چنین چیزی ممکن است؟» «کافی است گوشه‌ی پرده را فشار دهید، و طلسم آنقدر کوچک می‌شود که در کوچکترین جادو و طلسمات جعبه جا می‌شود. کافی است آن را از جعبه بردارید طلسم و تکان دهید، و همانطور که اکنون می‌بینید خواهد شد. همانطور که گفتم عمل کنید، و خواهید دید.» شاهزاده اطاعت کرد و دعانویس شاهرود حجاب در صندوقچه طلایی قرار گرفت. آن خردمند کلیدی طلایی به او داد.

«آن را قفل کن و محکم در درونت ببند.»[73] به او گفت: «جامه‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از تو بدزدد. تمام امیدت به سلامت آن بستگی دارد.» شاهزاده طلسم رادیانس با جدیت تمام، همانطور که پری باستانی به او گفته بود، عمل کرد. آن خردمند فرمان داد: «شمشیر را بیرون بیاور و آن را از غلافش بیرون بکش.» شاهزاده دوباره اطاعت کرد. همین که دستش را روی طلسم نویس قبضه گذاشت، گویی شمشیر به لمس او پاسخ داد و از غلافش بیرون جهید، شعله‌ای آبی و درخشان که نوری خیره‌کننده به اطراف دعانویس لار می‌تاباند. «این شمشیر شعله‌هاست،» آن خردمند به او گفت، «سلاحی قدرتمند - تنها در دستان تو بهترین دعانویس شهر قدرتمند است.

به خوبی به بهترین دعانویس شهر تو خدمت خواهد کرد. مراقب باش که آن را از دست ندهی. مراقب باش که تا روز موعود از آن استفاده نکنی.» شاهزاده رادیانس به او نگاه کرد[74] «از کجا بدانم آن روز کی است؟» پرسید. پاسخ این بود: «وقتی روز موعود فرا برسد، نیازی به گفتن کسی نخواهی داشت. و حالا کیسه را بگیر - سومین و آخرین هدیه.» شاهزاده شمشیر بهترین دعانویس شهر آتشین را در غلافش گذاشت و آن را بست. سپس خم شد و کیسه را بیرون آورد. حکیم گفت: «بازش کن.» شاهزاده رادیانس این کار را کرد دعانویس استهبان و دید که دعا درون آن به دو قسمت تقسیم شده است.

«این یک کیسه جادویی است،» آن خردمند به او آموخت. «هر چه در آن بگذاری، هرگز از ذخیره‌اش کم نخواهد شد. این کیسه تو را از بسیاری از خطرات و از بسیاری از مشکلات نجات خواهد داد.» شاهزاده عمیقاً فکر کرد. سرانجام پرسید: «چه چیزی باید درون آن قرار دهم که چنین قدرتی داشته باشد؟» [75]خردمند لبخندی زد. او پاسخ داد: «انتخاب این به اندازه کافی آسان است. در یک طرف یک زغال افروخته قرار دهید و در طرف دیگر یک مشت خاکستر. هیچ چیز جادو و طلسمات دیگری نمی‌تواند به این اندازه در هر دعانویس آباده کجا که بروید مفید باشد.» شاهزاده رادیانس که از چنین پاسخی شگفت‌زده شده بود، بدون اینکه اطاعت کند، به او خیره شد.

پیرمرد به او اطمینان داد: «همانطور که به تو گفتم، خواهی دید که همینطور هم خواهد شد.» سپس شاهزاده به سمت آتشی که روی اجاق روشن بود خم شد و کیسه را همانطور که به او دستور داده شده بود پر کرد و آن را به پهلویش بست، در همین حال، فرزانه با لبخندی مهربانانه او را تماشا می‌کرد. وقتی شاهزاده رادیانس می‌خواست از او به بهترین دعانویس شهر خاطر هدایای پری تشکر کند، با تکان دادن دست او را مرخص دعا کرد. گفت: «برو، و تمام خوشبختی‌ها با تو خواهد طلسم نویس بود.»[76] اگر فقط دعانویس داراب وظیفه‌ات را انجام بدهی، جادوی حجاب آنقدر قدرتمند خواهد بود که طلسم پری زمین را بشکند و شعله سفید پرنسس را طلسم به شکل پری‌اش بازگرداند.

[77] طلسم نویس فصل ششم دور از قلمرو پادشاه شعله سرخ، در سرزمین غم‌انگیزی که در امتداد دودکش قرار دارد، پری‌های تاریک و شیطان زیادی زندگی می‌کنند و شیطان‌ترین آنها فلایینگ سوت بود. او مسافر بسیار خوبی بود و خود را به سفر از جایی به جای دیگر و جمع‌آوری اخبار طلسم مشغول می‌کرد و هر جا که فکر می‌کرد بیشترین ضرر را خواهد داشت، دوباره آن را بازگو می‌کرد. بیشتر وقت او در سرزمین پری‌های شیطانی می‌گذشت، جایی که بهترین دعانویس شهر دوستان زیادی داشت که از او استقبال می‌کردند.[78] به خاطر آنچه که باید می‌گفت. اما هر از گاهی مخفیانه وارد قلمرو پادشاه شعله سرخ می‌شد، به این امید که بتواند اطلاعاتی به دست آورد که دعا بتواند از آنها استفاده کند.

جادو و طلسمات با این حال، او همیشه بسیار مراقب بود که هیچ یک از پری‌های آتش او را نبینند. در یکی از این گشت و گذارها، او به طور اتفاقی داستان افسون پرنسس شعله سفید را از چند پری آتش شنید و همزمان از زندانی شدن.

فریس فکر کرد و بدون هیچ دلیل موجهی، فکر بردن او به جمع دوستانش را به تعویق انداخت و سپس از آن منصرف شد. به سفر به کمپ تمپل و صحبت با برنت فکر کرد و اینکه چه اهریمنی مانع انجام این کار توسط او شده بود، فقط خدا می‌داند. نتیجه این شد دعا که با هیچ کس صحبت نکرد و بهترین دعانویس شهر بسیار آشفته بود. او احساس می‌کرد که در یک جرم دعانویس زهک شریک است و به طرز جادو و طلسمات عجیبی این باعث شد احساس کند که به نوعی به دوست و ناجی خود دروغ گفته است. بنابراین او به دنبال والن گشت (همیشه سعی می‌کرد او را با همین نام به یاد بیاورد) و سعی کرد با نوعی ملایمت و دوستی که برای تام خوب بود، با وجدان خودش کنار بیاید.

در چنین مواقعی سعی می‌کرد به خودش اطمینان دهد که والن به چیزی شک نکرده است و سپس به خاطر ایمان ظاهری دوستش به او احساس گناه خواهد کرد. اگر تام کمی مسن‌تر و کمی فرهیخته‌تر بود، شاید بار این راز را دعانویس سوران حس نمی‌کرد. شاید این دیدگاه را داشت که اگر دولت دوستش را می‌خواهد، باید او را پیدا کند. گاهی اوقات تقریباً به این طرز فکر می‌رسید، اما همیشه چهره‌ی هنری مریک پیر و بیچاره در مقابلش ظاهر می‌شد. بالاخره تصمیم گرفت که مسیر طلسم مشخصی را در پیش بگیرد. به والن می‌گفت که هویتش را می‌داند و از قتل و اتهام ایالت صحبت می‌کرد.

والن گناه خود را انکار می‌کرد. سپس تام انکار او را می‌پذیرفت و قول می‌داد که رازداری کند. هیچ اشکالی نداشت که از یک مرد بی‌گناه محافظت کند... بنابراین یک شب منتظر ماند تا والن از جایی که او در دامنه کوه مشغول نصب تیرهای برق بود، بالا بیاید. بقیه طلسم مردها اول رسیدند و طبق معمول بهترین دعانویس شهر والن چند دقیقه بعد دنبالشان آمد. او با بیل روی شانه‌اش، در حالی دعانویس پیشین که تنها و خسته به نظر می‌رسید، از جاده طلسم شیب‌دار بالا آمد. او یک ژاکت یا بهتر است بگوییم روپوش سفید و کثیف پوشیده بود که کمی به او ظاهر یک روستایی خارجی را می‌داد.

او حتی از سنش پیرتر به نظر می‌رسید و تام به راحتی می‌توانست شباهت او را به کالب پیر تشخیص دهد. این شباهت عمدتاً در نگاه گرفته و ارتباط غیرمعمول دهان با بینی‌اش قابل توجه بود. همچنین، آن نگاه دور را داشت که در کالب پیر بسیار عجیب و غریب بود، اما طلسم نویس در مرد جوان‌تر، جادو و طلسمات حسرت‌زده و حاکی از نوعی تنهایی بود. در این مورد، حتی راه رفتنش هم دعانویس نیکشهر کالب پیر را تداعی می‌کرد، با این تفاوت که کالب پیر به طرز عجیبی بسیار سرزنده بود در حالی که مرد جوان‌تر خسته به نظر می‌رسید. وقتی جادو و طلسمات از تپه بالا می‌آمد، قلب تام برایش می‌تپید.

تام احساس عصبی بودن و ناراحتی شدیدی می‌کرد. نمی‌دانست چطور شروع کند. او هیچ‌وقت با والن کاملاً احساس راحتی نکرده بود، زیرا والن همیشه با او مثل یک پسر دوست‌داشتنی رفتار می‌کرد. برایش سخت بود که خودش را در سطح دوستش قرار دهد. تام با اشاره به چیزی که والن در دست گود شده‌اش گرفته بود، پرسید: «چی اونجا گذاشتی؟» والن گفت: «یک مشکل». تام با دیدن دعانویس گرمسار پرنده‌ی کوچکی که خیلی راحت روی چند شاخه علف در دست پناه‌بخش والن نشسته بود، پرسید: «منظورت از یک مشکل چیست؟» والن گفت: «چرا پرندگان خانه را ترک می‌کنند؟» تام گفت: «این یه سینه سرخه.» والن گفت: «یک دوست بالدار.» تام شنیده بود که آدری فریس از پرندگان به عنوان دوستان پردار یاد می‌کند و حالا احساس می‌کرد که این نجات‌دهنده دارد عبارات

او را مسخره می‌کند. لحظه‌ای بعد مطمئن شد. والن گفت: «من برای خدمت قوی هستم. بیچاره، حتماً از لانه‌اش بیرون افتاده است.» تام با سخاوت گفت: «اسم میانی‌ات همین است - نجات‌دهنده.» والن گفت: «خدمت.» تام گفت: «او... او نمی‌توانست با یک پرنده مهربان‌تر از دعا تو باشد.» "سازمان بهداشت جهانی؟" «اوه، می‌دونی کی. دقیقاً مثل این می‌مونه که تو زحمت حمل اون کوچولو رو بکشی...» وِیلن گفت: «وای!» تام نتیجه گرفت: «از پایین برو بالا. اصلاً می‌خوای باهاش ​​چیکار کنی؟» والن طلسم گفت: «آن را آنطور که باید پیش ببر.» تام گفت: «تو نمی‌توانی یک سینه سرخ را رام کنی.» والن گفت: «وقتی جادو و طلسمات آماده شود، پرواز می‌کند و می‌رود؛ به جنگل می‌رود و به جمع ملحق می‌شود.

مالوری، دردسرهای این ماجرا پایانی نخواهد داشت.» دیگری گفت: «هنوز به من نگفتی. منظورت این نیست که بیشتر دچار توهم شده‌ای؟» دیویی پاسخ داد: «اگر آنقدر کتک می‌خوردی که شبیه گوشت گاو کمیاب می‌شدی، اسمش را می‌گذاشتی مزاحمت؟ لازم نیست اینقدر عصبانی شوی. بعداً کلی وقت برای این حرف‌ها داریم. در ضمن، فقط به داستان غم‌انگیز من گوش کن، خدای من! مدتی پیش در پیاده‌روی عشوه‌گری بودم، در یک جای خلوت. و ناگهان به شش تا از جوجه‌های جادو و طلسمات یک ساله برخوردم. دعانویس گراش یکی از آنها بول هریس بود، و وقتی من را دید، رو به بقیه‌ی دانشجویان کرد و صدا زد: «حالا یکی از اعضای گروه اینجاست! بهتر است از جایی که توافق کردیم شروع جادو و طلسمات کنیم.» دعا و بعد، خدای من، شروع کردند.

فکر می‌کنی آن چشم کاملاً بسته می‌شود؟» مارک در حالی که خونش به جوش آمده بود و کبودی‌های رفیقش را بررسی می‌کرد، پرسید: «چه کار بهترین دعانویس شهر کردند؟» «خب، خدای من، آنها بهترین دعانویس شهر اول طلسم از همه با قایق آمدند بالا و شروع به صحبت‌های زیادی کردند. بول هریس گفت: «تو از آن دسته مالوری هستی، نه؟» من گفتم: «بله، هستم، و به آن افتخار هم می‌کنم. مشکل مالوری چیست؟» گاس موری غرید: «مهم است؟ خدای من، او گیج‌ترین و تازه‌کارترین آدم بی‌عرضه‌ای است که تا به حال به این آکادمی آمده. مگر جرأت نکرده است؟»[156] اینکه اجازه ندهیم او را گیج کنیم؟ مگر انواع و اقسام ترفندها را به ما نزده، زندگی را برای ما دعانویس قصرقند سیاه نکرده؟ مگر حتی جرات نکرده طلسم نویس به هاپ برود، کاری که هیچ آدم معمولی

در تاریخ وست پوینت جرات انجامش را نداشته است؟ گفتم: «ببینید که شما این سوال را می‌پرسید، خدای من،» «بد نیست در جواب به شما بگویم که او این کار جادو و طلسمات را کرده، و همچنین اینکه شما را گول زده و در هر فرصتی شما را لیس زده است. و اینکه او دوباره این کار را در اولین فرصتی که پیدا کند انجام خواهد داد، و خدای من، من هم آنجا خواهم بود تا به دعانویس بمپور او کمک کنم! چطور است؟» در اینجا جوان بی‌پروا مکثی کرد و چوب پنبه‌ی بطری وازلین را برداشت؛ سپس ادامه داد: «این باعث شد بول پیر وحشی شود؛ او از تو به شدت متنفر است، مارک، و او به سادگی از اینکه ما او را با آن گنج فریب دادیم، دیوانه شده است.

او شروع به عقب‌نشینی کرد. او فریاد زد: «اگر عوام را گول می‌زنید، فکر می‌کنید که ما می‌توانیم گستاخی شما را تحمل کنیم، اشتباه می‌کنید! می‌خواهم بدانید که ما از آن سازمان آشفته‌ای که مالوری در میان عوام برای جنگ با ما به پا کرده است، مطلع شده‌ایم...» مارک با تعجب فریاد زد: «اون اینو گفت؟ اونا از کجا یاد گرفتن؟» دیویی گفت: «آنها این کار را نکردند. آنها نمی‌دانند که ما آن را هفت‌گانه متحد یا هر چیز دیگری در مورد آن می‌نامیم، اما آنها می‌دانند.»[157] وقتی سعی کردن ما رو گیج کنن، اونقدر ما رو با هم دیدن دعانویس مهرستان که یه جورایی حدس طلسم نویس زدن.

به هر حال، اونا تصمیم گرفتن که از هم جداش کنن، خدای من. «دارند! چطور؟» «به سادگی با له کردن همه مردهای توی اون، وای خدای من. و اونا از روی تو شروع کردن. همه جمعیت یه دفعه هجوم آوردن، مارک.» مارک فریاد زد: «بزدلان!» بهترین دعانویس شهر دیویی که به خوش‌قلبی ذاتی‌اش ذره‌ای لطمه نخورده بود، خندید و گفت: «خب، به هر حال بهشان خوش گذشت. من به سمت بول رفتم. وای، مطمئن بودم یکی از آنها پشیمان می‌شود، و او را انتخاب کردم. دو تا خوشگله را به او زدم و توی گودال انداختم. اما تا آن دعانویس فنوج موقع دیگر مرا هم انداخته بودند.

و...» مارک با بی‌صبری فریاد زد: «بقیه دعا هفت نفر کجا هستند؟» «به جورج قسم، اگر آخرین کاری باشد که در زندگی‌ام انجام می‌دهم، بابت این بی‌احترامی مجازات خواهم شد. تا هر زمان که بخواهند، با آنها منصفانه مبارزه خواهم کرد. آماده‌ام با طلسم هر مردی که بفرستند روبرو شوم، همانطور که شدم. اما به خاطر تعصب، دیگر حاضر نیستم ترفندهای آن بول هریس طلسم بزدل بدبخت را تحمل کنم. از روزی که به اینجا آمدم، طلسم او جز تلاش برای به دردسر انداختن من کاری دعا نکرده و حاضر نیست اجازه دهد که او [به من] اجازه دهد.»[158] منو گیج کن.

و حالا یا جلویش را می‌گیرم یا ورشکست می‌شوم. بقیه‌ی رفقا کجا هستند؟ دیویی شروع کرد: «نمی‌دانم.» اما پاسخی از سوی فردی

که آنها تردید داشتند. هیچ کس جز تگزاس جرأت نزدیک شدن به آن در سایه‌دار را نداشت. خود مارک به هیچ وجه آنطور که به نظر می‌رسید خونسرد نبود. او تصمیم گرفته بود که غار را بگردد و قصد انجام این کار را داشت، اما با این حال ترجیح داد عجله کند. او به سرعت جلو رفت و در حالی که با نگرانی به سایه‌ها نگاه می‌کرد، این کار را طلسم انجام داد. و لحظه‌ای بعد دستش روی دعانویس خنج دستگیره در بود. [39]او آن را به شدت تکان داد، اما متوجه شد که محکم سر جایش قرار گرفته است. درِ آن او را به یاد درِ گاوصندوق انداخت، زیرا «حس» محکم و سنگینی داشت و با قفل فنری بسته می‌شد، بدون اینکه کلیدی داشته باشد.

مارک متوجه این موضوع شد، در حالی که با خودش کلنجار می‌رفت که آیا آن را باز کند یا نه؛ و ناگهان با آچار محکمی بهترین دعانویس شهر دستگیره را فشار داد و با تمام قدرت در را کشید. دستگیره زنگ زده بود، و لولاهای پیچیده‌اش هم همینطور. با این حال، در بالاخره با صدای جیرجیری که غم‌انگیز و تأسف‌بار بود، باز شد. بقیه غریزی عقب رفتند، چون فضای سیاهی که در مقابلشان نمایان می‌شد، خمیازه می‌کشید. قلب مارک به شدت می‌تپید، در حالی که نگاهی به اطراف می‌انداخت تا داخل را ببیند. بوی نم و کپک‌زده‌ای توجهش را طلسم نویس جلب کرد و سپس وقتی نور ضعیفی به داخل راه پیدا کرد، دید که آن طرف، محفظه‌ی دیگری وجود دارد که ظاهراً تاریک‌تر و مطمئناً مرموزتر از اولی دعانویس فراشبند است.

اما مارک لحظه‌ای تردید نکرد؛ تصمیم گرفته بود که وارد شود و شد. تگزاس که پشت سرش جادو و طلسمات دعا بود، در را محکم گرفت تا آن طلسم را نگه دارد. کسانی که بیرون بودند تنها یک لحظه منتظر ماندند، لحظه‌ای سرشار از اضطراب و وحشت. آنها ناپدید شدن هیکل رهبرشان را در سیاهیِ ... دیده بودند.[40] آنها با ترس و لرز در مورد نتیجه‌ی ماجرا فکر می‌کردند؛ و ناگهان نتیجه‌ای چنان وحشتناک و غیرمنتظره رخ طلسم نویس داد که نزدیک بود آنها را نقش بر زمین کند. فریادی بود، جیغی وحشیانه از وحشت، و این فریاد از مرقس دعا بود! دعانویس صفاشهر شش نفر بیرون به یکدیگر خیره شده بودند، آماده بودند تا از ترس غش کنند؛ تگزاس نیز که از عجیب بودن آن صدا مبهوت شده بود، بی‌اختیار به عقب پرید.

و در یک لحظه، در آهنی سنگین، که از دستش رها شده بود، به سمت داخل چرخید و با صدای دلخراشی که در غار طویل و طاق‌دار طنین‌انداز شد، بهترین دعانویس شهر به هم خورد. سکوتی وحشتناک‌تر جای سر و صدا را گرفت؛ دیگر صدایی از مارک شنیده نشد که نشان دهد زنده است یا نه. و برای لحظه‌ای، دانشجویان وحشت‌زده، از ترس فلج شده، بی‌حرکت دعا ایستادند و با نگاهی دعانویس کوار خالی به درِ درخشان خیره شدند. و بهترین دعانویس شهر سپس تگزاس به سمت نجات جهید. او با خشم دستگیره را گرفت و با تمام قدرت مانع را پاره کرد و آن را کاملاً باز کرد.

«بیا! دنبالم بیا!» فریاد زد. تگزاس هفت‌تیر را محکم گرفته بود بهترین دعانویس شهر و نگاهی ناامیدانه بر طلسم چهره‌اش جادو و طلسمات نقش بسته بود؛ دیگران، هرچند وحشت‌زده، از جا پریدند[41] به سمت او رفت و آماده بود تا به خاطر مارک هر طلسم کاری را انجام دهد. اما نیازی به ورود آنها نبود. همانطور که نور می‌تابید، تمام صحنه به وضوح در معرض دید بود. و آن شش نفر با دعانویس لامرد حیرتی فزاینده طلسم خیره شده بودند. مارک به دیوار، جایی که تلوتلو خورده بود، تکیه داده بود؛ صورتش به سفیدی ملافه بود؛ یک دست لرزان بالا آمده بود و به آن سوی محفظه اشاره می‌کرد.

و بقیه با چشمانشان مسیر را دنبال کردند و سپس با وحشتی نه کمتر از او، چهره‌هایشان حتی رنگ‌پریده‌تر از او، به عقب برگشتند. شش جادو و طلسمات اسکلت وحشتناک و پوزخندزن، در حالی که در تاریکی می‌درخشیدند، روی زمین دراز کشیده بودند و چشمان توخالی‌شان با نگاهی مرگ‌بار به سقف خیره شده بود. آن عوام بی‌پروا، مبهوت و مبهوت، بی‌حرکت ایستاده بودند بهترین دعانویس شهر و به صحنه خیره شده بودند. آنها آنقدر مات و مبهوت بودند که نمی‌توانستند کلمه‌ای بگویند، تقریباً نمی‌توانستند فکر کنند. و سپس طلسم نویس ناگهان، مانند یک مرد، طلسم نویس که با یک ضربه به حرکت درآمده باشد، رو به هم کردند و بی‌صدا از آنجا بیرون رفتند.

غیرقابل تحمل است. بازرس رفع مزاحمت فرستاده می‌شود، اما او نمی‌تواند هیچ مشکلی در لوله‌های طلسم نویس فاضلاب پیدا کند. بازرس هیئت محلی نیز از خانه بازدید می‌کند و نتیجه مشابهی می‌گیرد و تا اواسط روز، مزاحمت دعا فروکش نمی‌کند، اما علت آن هنوز برای مسئولان بهداشت و صاحب خانه که پزشکی با تجربه زیاد در امور بهداشتی و نویسنده‌ای در زمینه دعانویس ارسنجان بهداشت است، یک راز است. حالا اتفاقی که واقعاً افتاد این بود. فاضلاب پشت تقریباً به دلیل باران‌های شدید با آب و خاک پر شده بود و وقتی طلسم نویس این مقدار بالا می‌آمد، حدود ۲ فوت مکعب گاز از زهکش B از طریق توری کف لوله خاکی خارج می‌شد.

طلسم محل اتصال زهکش بهترین دعانویس شهر A به فاضلاب طبق معمول حدود دو سوم ارتفاع فاضلاب بود، در نتیجه زهکش A به B در طول طوفان حدود ۲۰ فوت پر می‌شد. وقتی طوفان فروکش کرد، آبی که از زهکش A خارج می‌شد، تله را در کف لوله خاکی ۳ مکید. با از بین رفتن آب‌بندی، گاز فاضلاب بلافاصله از تله دعا عبور کرد و جریان تخمین زده شد. ۲۴از ۸۰ تا ۲۰۰ فوت در دقیقه؛ به طوری طلسم نویس که مقدار گاز آزاد شده در سیفون، که در فاصله ۲ فوتی از درب قرار دارد، از زمان مکش سیفون تا پر شدن مجدد آن با شستشوی دعانویس سروستان کمد، حدود ۲۰۰۰ فوت مکعب باشد.

این به هیچ وجه یک اتفاق استثنایی نیست، دو مورد مشابه سال گذشته در حومه شهر رخ داد. در یک مورد، صاحب خانه برای چند روز به طلسم نویس شدت بیمار بود و برای چند هفته مجبور شد جادو و طلسمات از کار خود دست بکشد و به دنبال تغییر هوا باشد. در مورد دیگر، دختر به یک بیماری زیموتیک مبتلا شد که تقریباً به قیمت جانش تمام شد و ماه‌ها طول کشید تا دوباره قدرت خود را بازیابد. ساده‌ترین روش برای جلوگیری از این تخلیه سیفون‌ها، نصب یک شیر جادو و طلسمات میکای کوچک در مناسب‌ترین قسمت زهکش بین A و B و نصب دعانویس خرامه آن بالای سطح زمین است.

همچنین می‌توانید با قرار دادن یک سیفون در A و ایجاد یک شبکه باز بین A و B، از ورود گاز به جادو و طلسمات نزدیکی خانه و همچنین از خروج آن جلوگیری کنید. این کار مانع از خروج ۲۰۰۰ فوت مکعب گاز که قبلاً به آن اشاره شد از زهکش‌ها نمی‌شود، اما باعث می‌شود که در فاصله‌ای از خانه تخلیه شود. همچنین در این مرحله که سیفون‌ها پر و محکم هستند، حدود ۲۳ فوت مکعب گاز در زهکش خواهید داشت که همیشه با فضای باغ مخلوط می‌شود. تصویر ۲ نقشه و لوله‌های فاضلاب یک بیمارستان را نشان می‌دهد که من در سال ۱۸۸۰ با دعانویس اوز این سیستم آزمایش کردم.

از آنجایی که ساختمان قدیمی بود، آزمایش تا حدودی با آنچه در تصویر ۱ شرح داده شده متفاوت بود. پلاک ۳. ۲۵سال‌ها بوی بدی در بخش، و به‌ویژه هنگام کار دستگاه گرمایش، مشاهده می‌شد و تصور می‌شد که این بو ناشی از تعداد موارد بد در بخش باشد. یک سیستم تهویه خوب با ورود هوای تازه از طریق دودکش‌هایی که از زیر کف به طلسم تمام طول ساختمان امتداد داشتند، اتخاذ شد و در زمستان هوا با طلسم نویس عبور از روی لوله‌های آب گرم در دودکش‌ها گرم می‌شد و از طریق شبکه‌های باز در کف، با تهویه مناسب در دعانویس قیر سقف که به بخش باز بهترین دعانویس شهر بود اما بالای تیرهای سقف قرار داشت، در قسمت‌های مختلف بخش توزیع می‌شد.

دو برابر مقدار هوای تازه وارد، گرم و خارج شد تا جادو و طلسمات فضای ساختمان بهبود یابد، اما نتیجه بهتری حاصل نشد. سپس تصمیم گرفتم لوله‌های فاضلاب را که در نقشه ساختمان (شکل ۲) نشان داده شده بود، آزمایش کنم. ابتدا لوله فاضلاب با علامت AB با بستن آن و نصب آشکارساز در نقطه B آزمایش شد. این یک لوله فاضلاب ۹ اینچی با طول ۱۳۰ فوت بود که ۵۷۶۰۰ ۱۷۲۸فوت مکعب به عنوان محتویات گاز موجود در آن. با اضافه کردن ۶ فوت مکعب برای انشعاب فاضلاب در نقطه C، در مجموع ۶۳ فوت مکعب می‌شود.۶۰۰ ۱۷۲۸فوت مکعب. مقدار آب مورد نیاز برای ریختن به سیفون A، ۱ طلسم گالن و ۵ پیمانه و ۳ اونس خواهد بود تا فشار گاز لازم در لوله فاضلاب برای بالا کشیدن آن ایجاد

تبدیل کند؟» کاتالات با خشم فریاد زد: «غریبه‌های سفید مزاحم هستند!» انگار از تأثیر حرف‌هایش می‌ترسید. دختر گفت: «گوش کنید! چند نفر از شما شنیده‌اید که مادرانتان می‌گویند هر وقت یک غریبه سفیدپوست راهی برای ورود به جادو و طلسمات این دره پیدا کند، ناجی مردم ما و سرور نژاد ما خواهد شد؟ این پیشگویی از نسلی به دعا نسل دیگر منتقل شده و سرانجام به حقیقت پیوسته است. این مرد،» او در اینجا به پولس اشاره کرد، «رهبر کسانی که طلسم نویس شما آنها را مزاحم می‌نامید، اما دیروز نژاد ما را از نابودی نجات داد؛ در اینجا او ناجی ما شده است.» حالا بهترین دعانویس شهر او با افتخار خود را بالا کشید و با چشمانی درخشان ادامه داد: «و او قرار دعانویس اقبالیه است شوهر منتخب من باشد، و به این ترتیب، همانطور که

پیشگویی می‌گوید، سرور همه ما خواهد شد. شهروندان و رعایا، از همه شما می‌خواهم که به این مرد احترام بگذارید!» ۳۲۳ کاتالات در حالی که مشت گره کرده‌اش را بالا می‌برد فریاد زد: «نه! من اعلام می‌کنم که ترفندهای شیطانی این مرد باعث زلزله‌های ما شده است. ما هرگز چنین بلایایی را متحمل نشده بودیم تا اینکه طلسم غریبه‌ها به میان ما آمدند و کاهن اعظم ما را تشویق کردند که قوانین را نادیده بگیرد و خدای قدرتمند و باشکوه ما را از قربانی‌های به حقش محروم کند.» آما ناگهان رو به کشیش کرد و گفت: «من دیگر دعانویس شریفیه قانون را نادیده نمی‌گیرم.

هرگونه بی‌احترامی به جادو و طلسمات حاکم عالی تچا طبق قانون ما به شدت مجازات می‌شود. وابا پاگاتکا، به شما دستور می‌دهم این کشیش دروغگو و یاغی را دستگیر کنید!» کاپیتان نگاهی به کاتالات انداخت، اما برای اطاعت تکان نخورد. کشیش یک قدم جلوتر رفت و با صدای تأثیرگذاری گفت: «اگر حاکم اعظم تچا آن دستور را صادر می‌کرد، وابا پاگاتکا فوراً آن را اجرا می‌کرد. اما این دختر حاکم اعظم ما نیست - او هرگز نبوده است!» این ادعا نفس آما را بند آورد. حتی باعث شد من هم نفسم بند طلسم نویس بیاید، و انگار چشمان دعانویس آبیک پاول از حدقه بیرون زده بود.

۳۲۴ کاهنه دعا اعظم فریاد زد: «حرفتان طلسم جادو و طلسمات را توضیح دهید، آقا!» و به سرعت حالش را جا آورد. «من این کار را خواهم کرد.» او پاسخ داد. «این توضیح به همه مردم مربوط است بهترین دعانویس شهر و باید قبلاً داده می‌شد. همه شما به یاد دارید که قبل از اینکه کشیش شوم، اسناد تاریخی کتابخانه‌مان را نگه می‌داشتم، که در آن هر اتفاقی که در دره ما رخ می‌دهد، بر روی پوست‌های جاودان نوشته شده است. سال‌ها پیش، با خواندن این اسناد، راز مهمی را کشف کردم. آما سابق ما بی‌فرزند بود. او دختری برای جانشینی دعانویس الوند نداشت.» زمزمه‌ای از حیرت از میان جمعیت بهترین دعانویس شهر حاضر برخاست.

دختری که رو جادو و طلسمات به روی آنها ایستاده بود، ذره‌ای تکان نخورد. کاتالات با آرامش ادامه داد: «کاهن اعظم از ترس اینکه به خاطر عدم معرفی جانشینی برای سلسله طولانی حاکمان موروثی محکوم و مورد نفرت قرار گیرد، مخفیانه فرزند یکی از کاهنان سابق خود را به کاخ خود برد و نوزاد را دختر خود اعلام کرد. وقتی او حدود پنج سال پیش دعا درگذشت، دختری که اکنون در کنار من ایستاده است - جایگزین متقلب - جای او را گرفت و هیچ دعا کس به این فریبکاری مشکوک نشد.» ۳۲۵ «من سوگند خورده بودم که سکوت دعانویس قادرآباد کنم، مگر اینکه عملی از کاهن دروغین، رفاه ملت را به خطر بیندازد.

این دختر با محافظت از جادو و طلسمات این مهاجمان، دشمنان طبیعی ما، و با این کار خشم طلسم خدای به حق خشمگین ما را بر ما نازل کرد، شهر ما را ویران کرد و صدها نفر از رعایای وفادار را بهترین دعانویس شهر کشت، در واقع مرا از سوگندم رها کرد. بالاخره شما حقیقت را می‌دانید - که اکنون هیچ کاهن اعظم موروثی زنده‌ای برای حکومت بر شما وجود ندارد، و بنابراین قدرت و برتری او به من، کاهن اعظم قانونی خورشید، واگذار می‌شود.» این حرف آخر باعث شد باور کنم که مرد دروغ می‌گوید. آما هم همین فکر را می‌کرد. نفس راحتی کشید و واقعاً به چهره‌های جدی روبرویش لبخند زد - لبخندی خیره‌کننده و درخشان که باید همان لحظه برنده‌ی دعوا می‌شد.

او گفت: «شما، رعایای من، به این اتهام دروغ و پوچ گوش دادید. حالا از شما می‌خواهم که از کاتالات مدارک ادعایش را بخواهید.» «مدارک به شورای سه نفره، مشاوران و وابا پاگاتکا ارائه شده است.»

خوشحال است. عمو نابوت با ناراحتی غرید: «می‌دانستم! از همان اول پیش‌بینی طلسم نویس می‌کردم که دارد می‌آید. انگار نمی‌توانیم طلسم بدون طلسم اینکه این پسرهای احمق خودشان را به خطر بیندازند، به هیچ سمتی برویم. اما آن شهر طلسم پنهان جالب به نظر می‌رسد. فکر کنم من هم بروم، ستوان - اگر نروم، سرزنش می‌شوم!» ۵۱ عمو نابوت عزیزم آنقدر کوتاه و چاق است که هیکلش تقریباً مثل توپ است. همچنین کمی خس خس می‌کند چون نفسش کم است و دعا بعید است کسی او را تحت هیچ شرایطی به دعانویس برازجان عنوان یک کوهنورد و ماجراجوی ایده‌آل انتخاب کند. برق شادی در چشمان آلرتون برق می‌زد وقتی گفت: «خیلی ممنونم، آقا.

اگر بتوانید پشه‌ها را تحمل کنید، خوشحال می‌شوم که با ما باشید.» عمویم پرسید: «ها؟ دعا اونجا اسکیتر هستن؟» «متاسفانه تعدادشان خیلی زیاد است. می‌دانی، نزدیک ساحل معروف موسکیتو است.» عمو نابوت جدی و کمی معذب به نظر می‌رسید، اما دیگر چیزی نگفت. با این حال، من به خوبی می‌دانستم که هیچ چیز در دنیا او را وادار نمی‌کند وارد جنگلی پر از دشمنان دعا مرگبارش، پشه‌ها، شود و او به زودی بهانه‌ای برای انصراف از این سفر پیدا خواهد کرد. کاپیتان استیل گفت: «البته، من به سهم خودم از مرغ دریایی مراقبت دعانویس چهارباغ خواهم کرد و وقتی خوب شدی، آماده‌ام تا تو را سوار کنم.

پاهای هیکلی به پای کوهنوردان نمی‌رسند، به هر حال؛ پس بهتر است که من همراهت نباشم.» ۵۲ ند بریتون که تا الان ساکت بود گفت: «اگر مرا با خود ببرید، آقا، این را لطفی نادر می‌دانم.» آلرتون واقعاً از این استخدام باشکوه خوشحال بود. ند در کار فکری قوی نبود، اما از نظر فیزیکی قدرتمند، فعال و نترس بود. می‌توانستم ببینم که چاکا او را باارزش‌ترین داوطلب می‌دانست. پدر گفت: «قربان، شش تا سفیدپوست، از جمله خودتان، اینجا هستند. اما فکر کنم بهتر است یکی دیگر انتخاب بهترین دعانویس شهر کنید، چون جادو و طلسمات قبل دعانویس شهر بابک از اینکه خیلی دور شوید، نابوت توسط «شکارچیان» دستگیر می‌شود.» پیشنهاد دادم: بهترین دعانویس شهر «پس باید از بین ملوانان یکی را انتخاب کنی.

ستوان، همه آنها مردان خوبی هستند و تو نمی‌توانی اشتباه کنی.» ۵۳ آلرتون در پاسخ گفت: «مدتی آنها را بررسی می‌کنم و وقتی آنها را بهتر شناختم، انتخاب می‌کنم. نمی‌توانم بگویم که همکاری سریع و صمیمانه شما چقدر مرا خوشحال کرده است. این سه جوان،» به نوبت به ما اشاره کرد، «به خاطر ماجراجویی‌های ناامیدانه‌شان شهرت قابل دعا توجهی کسب کرده‌اند، و هیچ مردی در دریاها سفر نمی‌کند که نام آنها را نشنیده و شجاعتشان را تحسین نکرده باشد. من خوش‌شانس بوده‌ام که شما را ملاقات کرده‌ام؛ و خوش‌شانس‌تر دعانویس بیدستان از آن، اگر شما به طلسم نویس شرکت من بپیوندید. و حالا بیایید شرایط توافق را درک کنیم.

اگر هر یک از ما موفق شویم و با گنج به این کشتی برگردیم، از شما می‌خواهم که سهمی برای بازپس‌گیری خانه قدیمی‌ام و حمایت از مادر و خواهرانم کنار گذاشته شود. اگر من به اندازه کافی خوش‌شانس نباشم که از این ماجراجویی زنده بیرون بیایم، از شما می‌خواهم که چاکا را پیش خود نگه دارید و او را دوست خود بدانید و سهم من از غنایم را برای جادو و طلسمات خانواده‌ام بفرستید. شما به راحتی می‌توانید چاکا را از نیروی دریایی مرخص کنید، زیرا او مدت زمان لازم را خدمت کرده است.» «اشکالی ندارد، آقا.» جواب دادم. «همانطور که خیلی خوب می‌دانیم، همه ما ریسک می‌کنیم، و فکر می‌کنم بهترین راه برای حل و فصل معامله این است که بگوییم اول از همه خانه شما بازخرید می‌شود، دعانویس مهرگان زیرا این هدف

اصلی این کار است. پس از آن همه ما که صحیح و سالم برگشتیم دعا می‌توانیم به طور یکسان و مساوی با هم سهیم شویم. عمو نابوت، نظر شما چیست؟» «خیلی خوب، سم.» آرچی اضافه کرد: «به نظر من که منصفانه و طلسم نویس درست است.» ۵۴ پدرم با لحنی متفکرانه اظهار داشت: «ما داریم کشتی و خدمه را تجهیز می‌کنیم.» آلرتون با بی‌میلی پاسخ داد: «درسته، قربان. اما در آن هفت صندوق، من بهترین دعانویس شهر یک لباس دارم که به اندازه کشتی و خدمه شما برای موفقیت این سفر اکتشافی مهم است. اگر مایل باشید، اجازه می‌دهیم یکی از آنها بر دیگری غلبه کند.» پدرم که بیشتر از اینکه به دنبال خرید ارزان باشد، به اهمیت دادن به اهمیت مرغ دریایی اهمیت می‌داد ، اعلام کرد: «به من می‌آید.

با سرعت ده مایل در ساعت از شهر خارج شد، در حالی که ما پرسه زنان به جلو می‌رفتیم و اشیاء کوچک قیمتی مانند آچار، سبد ناهار، سنجاق سر، کلاه و مسافر برمی‌داشتیم. تابستان گذشته مرد مسنی را سوار کردیم که از یک ماشین مسافرتیِ به‌طرز غیرمعمولی سنگین‌وزن بیرون انداخته شده بود. او تنها با کامیون دعا سفر می‌کرد و حتی قبل از اینکه شهر ما را ببیند، از بودن در آن لذت نمی‌برد. راننده و همدستش متوجه فقدان آنها نشده بودند و وقتی ما از کنارشان گذشتیم و پیرمرد را به خانه برگرداندیم، او با قاطعیت دعانویس گلبهار گفت: «خدا را شکر!» و به سمت ایستگاه رفت، جایی که سوار قطار بعدی به بهترین دعانویس شهر خانه شد و هیچ خبری از دوستانش که ممکن است برگردند، باقی نگذاشت - که آن بعدازظهر

برگشتند و با سرعت لاک‌پشتی بیش از بیست دعا مایل در دو طرف شهر ما جستجو کردند.[صفحه ۲۱۷] از زمانی که اتومبیل در میان ما رواج پیدا کرده، گاراژ مرکز زندگی شهری ما شده است. صاحبان ماشین‌ها هر روز برای روغن‌کاری و کسب دعا اخبار و گفتگو توقف طلسم می‌کنند؛ غیرمالکان برای بررسی ماشین‌های بازدیدکننده و در صورت لزوم ارائه مشاوره به آنجا می‌روند؛ و ولگردها فروشگاه ابزار، رستوران امرسون و پشت داروخانه مک‌ماگینز را به نفع گاراژ رها دعا کرده‌اند، زیرا حدود هفت برابر آنجا چیزهای بیشتری برای دعانویس گناباد صحبت پیدا می‌کنند. گاراژ شهر از نظر ماجراجویی و اخبار با گاراژ ما قابل مقایسه نیست.

من چند ساعت را در برجسته‌ترین مهدکودک‌های اتومبیل شما گذرانده‌ام و چیزی جز ناسزا از صاحبان ماشین و صحبت‌های برادوی بین رانندگان نشنیده‌ام. در روستا اوضاع فرق می‌کند. مثلاً یک روز شلوغ را در رستوران گیلی در نظر بگیرید. معمولاً حدود ساعت سه صبح باز می‌شود ، زمانی که گیلی در واکنش به سیل غم و اندوهی که از پشت تلفن به او هجوم آورده بود، از دعانویس چناران رختخواب بیرون می‌خزد و...[صفحه ۲۱۸]نه مایل به این طرف و آن طرف می‌رود تا برادرِ داغانی را با خود بیاورد. گیلی قلب مهربانی دارد و همیشه طلسم شب‌ها به آن طرف روستا می‌رود تا با موتورِ خرابش کنار بیاید؛ اما از اول آوریل گذشته، وقتی ساعت دو بامداد در پاسخ به یک تماس، شش مایل سفر کرد و یک ماشین اسباب‌بازی را که

به پهلو در جاده افتاده بود، پیدا کرد، مشکوک و عصبانی شده و قیمت‌هایش را بالا برده است. ساعت جادو و طلسمات شش صبح، ورلی گیتس، که در هشت مایلی جنوب کشاورزی می‌کند، برای سوار شدن به قطار صبح زود می‌آید و اولین بولتن را تحویل می‌دهد. جاده‌های جنوب به سرعت در حال خشک شدن هستند، اما او از تپه رسی به پهلو پایین رفت و مجبور شد از پایین دعانویس سرخس تپه با سرعت پایین برود. ساعت طلسم نویس بهترین دعانویس شهر هفت، ویمبل هورن و سرهنگ اکلی و سیم بون در حالی که منتظر صبحانه بودند، به آنجا رسیدند. بون فکر می‌کند که به میلفورد رانندگی خواهد کرد، اما فکر نمی‌کند که بتواند جادو و طلسمات تا یک ساعت دیگر برسد و تا ظهر برگردد.

این اولین مناظره روز را آغاز می‌کند، سرهنگ اکلی مدعی است که او[صفحه ۲۱۹]این مسافت را به راحتی در عرض یک ساعت و ده دقیقه طی کرد، و سیم واقعاً باورش نمی‌شد. کارشناسان معتقدند که این کار را می‌توان با جاده‌های خوب انجام داد. طلسم سرهنگ می‌گوید که او طلسم می‌تواند این کار را در گل بهترین دعانویس شهر و لای انجام دهد و می‌تواند از تپه‌ها در ارتفاع دعانویس لردگان بالا عبور دعا بهترین دعانویس شهر کند؛ می‌گوید که هرگز برای هیچ چیز در ارتفاع پایین رانندگی نمی‌کند. بیل الوین، یکی از متخصصان رانندگی بدون بنزین ما، زمانی را به او یادآوری می‌کند که نتوانست از تپه فاستر با سرعت دوم بالا برود و سه ماشین و چهارده سوسک جاده‌ای از او سبقت گرفتند.

این یک تخلف آشکار از طرف بیل است، زیرا او در آن زمان با سرهنگ رانندگی می‌کرد و باید از او حمایت می‌کرد. بحث تازه داشت خوب می‌شد که همسر اکلی او را تلفنی برای صبحانه به خانه فرا می‌خواند و اولین توریست روز از راه می‌رسد. او از غرب آمده و هوای بدی را تجربه کرده است. او درباره جاده‌های شرق می‌پرسد. گیب اوگل، بدبین اصلی ما، با عجله به طلسم نویس او اطلاع می‌دهد که به احتمال زیاد جاده‌ها غیرقابل عبور هستند، زیرا کمیسرهای بزرگراه ...[صفحه ۲۲۰]اثبات آنها. بهسازی جاده‌های ما شامل کندن جاده‌ها با یک ماشین تراش و انباشته کردن آنها در وسط است.

WJF)، جلد دوم، صفحه ۴۲۰، نقل شده‌اند . [507]برای جزئیات، به ایرلند قبل از اتحاد ، صفحه ۸ مراجعه کنید . (دوبلین: دافی.) [508]خبرنگار ، ۴ نوامبر ۱۸۱۷. [509]نامه خانم جان فیلپوت کوران، مورخ «صومعه، راثفارنهام، ۱۴ سپتامبر ۱۸۷۲». [510]جان ایگان، عضو پارلمان ایرلند، با رأی دادن علیه اتحادیه، مقام قضایی خود را از دست داد و در فقر درگذشت. او که تا آخر عمر میهن‌پرستی وفادار بود، به گروهی تعلق داشت که کوران و مک‌نالی در آن بودند. دعا اولین آشنایی کوران با او در یک ماجرای ناموسی بود. ایگان، مرد درشت‌اندامی، دعانویس درچه از امتیاز بزرگی که جثه کوچک کوران به او می‌داد، شکایت داشت.

کوران پاسخ داد: «من از هرگونه سوءاستفاده از شما، هر چه که باشد، بیزارم. بگذارید اندازه من به نفع شما تمام شود، و من کاملاً راضی هستم که هر شلیکی که خارج از آن هدف اصابت کند، بی‌فایده باشد.» [511]این یک سوال است که آیا «مک» در جامعه، به اندازه‌ای که وانمود می‌کرد، مشروب می‌خورد یا خیر. به مقدمه ، صفحه ۱۸۵ مراجعه کنید بهترین دعانویس شهر . [512]زندگی کوران ، ۱۸۲۰، جلد دوم ۳۸۰. حروف جادو و طلسمات ایتالیک در متن اصلی. [513]به نظر می‌رسد که او آنقدر که به فیلیپس وانمود کرده بود، معلول نشده بود. جان پی. پرندرگاست، یک فرد نود ساله، به یاد می‌آورد بهترین دعانویس شهر که مک‌نالی در مراسم اصلاح و پیرایش در سال ۱۸۱۷ گفته بود: «من یک دعانویس راوند انگشت و یک شست دارم تا بینی هر مردی را طلسم نویس

که جرات کند اعمال مرا زیر سوال ببرد، بفشارم.» خوشبختانه نویسنده‌ی فعلی در آن روزها زندگی نمی‌کرد. برای اطلاع از چگونگی عملکرد یک شست، به صفحه ۱۷۷ مراجعه کنید . [514]نامه‌ی جناب آقای جی. جی. اسکالان، پزشک، به نویسنده. بلک راک، ۲۳ آوریل ۱۸۹۰. ممکن است فرض دکتر کاملاً درست نباشد. [515]آقای لکی می‌گوید که «مک‌نالی فرصت‌های بسیار خوبی برای فهمیدن دعانویس قهدریجان احساسات گراتان داشت» (vii. 281). گراتان در 14 مه و مک‌نالی در طلسم نویس 13 فوریه درگذشت. [516]کشیش جان کرنی، از کلیسای سنت کاترین، به نویسنده، ۱۰ فوریه ۱۸۶۰. [517]به نظر می‌رسد مک‌نالی و پدر اسمیت از قدیم با هم رفیق بوده‌اند.

از سال ۱۸۰۵، «جی‌دبلیو» در یکی از نامه‌های بدون تاریخ خود می‌نویسد: «اسمیت، کشیشی که طلسم نویس قبلاً از او نام بردم، دیشب به من اطلاع داد که شخصی ظرف این چند روز از فرانسه به اینجا رسیده است. اطلاعاتی که او ارائه می‌دهد، تضمینی بر هبوط فرانسوی‌ها به اینجا است و اینکه ناوگان اکنون با این شیء در اقیانوس اطلس است. من به اطلاعات او اعتبار نمی‌بخشم. استخراج دعانویس داران جزئیات یا نام‌ها را غیرممکن یافتم، اما قرار است فردا (یکشنبه) او را ببینم.» اسمیت، که به مک‌نالی به عنوان یک جاسوس مشکوک بود، احتمالاً اخبار او را با چاشنی جنجال‌آفرینی همراه کرده بود و «مک» بدون شک او را به عنوان یک پیشاهنگ مفید می‌دانست.

اینکه او مردی شایعه‌پراکن و دهان‌گشا بود، روایت او از مأموریت بسیار خطیر خود به بستر مرگ جاسوسان را نشان می‌دهد. او هرگز ترفیع نگرفت و در نهایت طلسم چنان ناشنوا شد که هنگام ادای بهترین دعانویس شهر اعترافاتش، همیشه ماهیت گناه آشکار شده را با صدای بلند تکرار می‌کرد جادو و طلسمات تا مطمئن شود که آن را به درستی شنیده است و نتیجه آن شرمساری دعانویس فولاد شهر بسیار دردناکی برای چنین عبادت‌کنندگان همسایه‌ای بود که نمی‌توانستند از ارتباط با طلسم وجدان توبه‌کار خودداری کنند. مکاتبات ولینگتون (ایرلند) بهترین دعانویس شهر ، صفحات ۱۹۲-۳ ، و «اطلاعات طلسم یک کشیش در مورد تهاجم تهدیدآمیز» را مقایسه کنید.

[518]لیونز، در کتاب «هیئت منصفه وست‌میت» ، با لحنی تحقیرآمیز می‌نویسد که قوم لئونارد مک‌نالی به تجارت مشغول بودند؛ اما طبق سنگ قبرشان در دانی‌بروک، زمانی مالک قلعه و زمین‌های راهوبث بودند. مانند دیگر اشراف ایرلندیِ پیرو آیین ممنوعه، آنها در دوران مجازات از دین خود دست کشیدند و نام لئونارد مک‌نالی در فهرست رسمی «پاپیست‌هایی» که در اوایل سلطنت جورج سوم دعا «پیروی» کردند، یافت می‌شود. چگونگی وقوع این امر در یادداشت شیل در مورد مک‌نالی در سال ۱۸۲۰ قابل ردیابی است: «پدربزرگش ملک شخصی بسیار قابل توجهی داشت که آن را در ساختمانی در دوبلین بنا نهاد؛ اما پس از دریافت اجاره‌نامه‌هایی که منجر به کشف این ملک می‌شد، در نتیجه لایحه‌ای تحت قوانین دعا طلسم پاپ، از آن محروم شد.

پدرش دعا در نوزادی او درگذشت، در آن زمان لایحه کشف ثبت شد و توجه کمی به تحصیلات او شد.» «وصیت‌نامه لئونارد مک‌نالی، تاجر دوبلینی،» طلسم که در سال ۱۷۵۶ درگذشت، در اداره اسناد نگهداری می‌شود.